Debata

Nie wiadomo, jakie pomysły pojawiają się na forum Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego i tam kończą swój żywot. Można tylko przypuszczać, że są bardziej kontrowersyjne, niż dwa ostatnie: limit przyjęć oraz opłata za drugi kierunek studiów.

Z jednej strony studenci walczą o przywileje, o ulgi. Właśnie do Sejmu trafił projekt podwyższenia ulgi na przejazdy komunikacją zbiorową do 49% (obecnie to 37%) w całej Polsce.

Z drugiej dowiadują się z ust minister Barbary Kudryckiej, że w niedalekiej przyszłości będą musieli zapomnieć o studiowaniu na dwóch lub więcej kierunkach za darmo, a także będę musieli się liczyć, że uczelnie nie przyjmą tylu studentów ile chcą, a tyle ile nakaże im ministerstwo (a już wiadomo, że będzie to mniej, niż uczelnie są w stanie).

Czy są to dobre pomysły? Czy dzięki nim uda się podnieść poziom polskiej nauki i w ten sposób niwelować różnicę społeczno-gospodarczą między Polską a Europą Zachodnią i zatrzymać emigrację za lepszą pracą i płacą oraz za szacunkiem?

Czy opłaty nie są kolejną barierą, która będzie pogłębiała podziały miedzy miastem a wsią oraz między bogatymi a biedniejszymi, bo co z tego, że zdolny, skoro go nie stać (choć ma być pewna minimalna pula darmowego drugiego kierunku dla najlepszych)?

A limity? Czy to nie jest sztuczne utrzymywanie słabych uczelni oraz skazywanie na pseudoekspertów, tłum średniaków – czy z takimi magistrami i doktorami Polska będzie się rozwijała?

No i jak to wszystko ma się do Programu Polska 2030, który zakłada:

1. zwiększenie nakładów na edukację i naukę

2. wypełnianie przez system edukacji funkcji egalitarnych (stypendia) i elitarnych (wspieranie talentów)

3. unowocześnienie systemu kształcenia przez całe życie

4. zmianę zasad finansowania jednostek naukowych (konkurencyjność)

5. otwarcie szkół wyższych na sektor gospodarki i współpracę międzynarodową (profesjonalne zarządzanie autonomicznymi uczelniami)

6. budowę przewag konkurencyjnych firm w oparciu o kapitał intelektualny.